…3kot.pl…

…jestem perfekcyjny, bo świat w sposób perfekcyjny potrzebuje moich błędów…

To co OSHO tu mówi jest przecież oczywiste…. tylko jak to zrobić? To może być CEL.

…znalazłem to na facebooku, niechcący

długie trochę, ale na końcu też jest nieźle, ja dałem radę.

dalej niż OSHO?

Fragment książki „Bliskość” Osho.

Żaden związek nie może się rozwijać jeśli się kontrolujesz. Jeśli pozostajesz sprytny i starasz się ratować i chronić siebie, to spotykają się jedynie osobowości a esencje pozostają samotne. Wtedy relacje nawiązuje jedynie twoja maska, nie ty. Gdy dzieje się coś takiego, w związku są cztery osoby zamiast dwóch. Spotykają się dwie fałszywe osoby, a światy dwóch prawdziwych – pozostają rozdzielone.Istnieje zagrożenie, że jeśli staniesz się prawdziwy, nie wiadomo czy związek będzie w stanie znieść prawdę, autentyczność; czy będzie na tyle silny aby przetrwać burzę. Istnieje takie ryzyko i to przez nie ludzie bardzo się pilnują. Mówią to, co powinno być powiedziane, robią to, co powinno być zrobione; miłość, w większym lub mniejszym stopniu, zamienia się w obowiązek. Ale wtedy to, co prawdziwe pozostaje nie nakarmione, esencja nie dostaje pożywienia. Staje się coraz smutniejsza. Kłamstwa osobowości są ogromnym jarzmem dla esencji, dla duszy. Ryzyko jest rzeczywiste i nie ma gwarancji, ale powiem ci, że warto zaryzykować.Co najwyżej związek się rozpadnie. Ale lepiej jest być osobno i być prawdziwym, niż być nieprawdziwym razem. Będąc nieprawdziwym nie poczujesz satysfakcji. Poczucie błogości nigdy się nie pojawi. Pozostaniesz głodny i spragniony, będziesz się włóczyć w oczekiwaniu na cud.Zanim stanie się cud musisz coś zrobić: zacznij być prawdziwy. Zaryzykuj to, że związek może nie być wystarczająco silny aby to udźwignąć – prawda może okazać się zbyt trudna, nie do zniesienia – ale wtedy związek jest nic nie wart. Więc trzeba przejść ten test.Dla prawdy zaryzykuj wszystko; inaczej pozostaniesz w stanie odłączenia. Będziesz robił wiele rzeczy, ale żadna z nich nie przydarzy ci się naprawdę. Będziesz zmieniał miejsca. ale nigdy nigdzie nie dotrzesz. Wszystko stanie się absurdalne. To tak jakbyś był głodny i wciąż marzył o jedzeniu – smacznym, przepysznym. Ale marzenia to marzenia; to nie jest prawda. Nie możesz zjeść nieprawdziwego jedzenia. Przez chwilę możesz się oszukiwać, możesz żyć w świecie fantazji, ale sen niczego ci nie da. Odbierze ci wiele rzeczy i nie da nic w zamian. Czas twojego życia, w którym używasz sztucznej osobowości jest zwyczajnie stracony; nigdy nie odzyskasz go z powrotem. Te same chwile mogą być prawdziwe, autentyczne. Nawet najkrótszy moment prawdy jest lepszy niż całe życie w fałszu. Więc nie bój się. Umysł będzie ci mówił abyś chronił siebie i drugą osobę, abyś zachował bezpieczeństwo. Tak żyją miliony ludzi.Freud przed śmiercią napisał w liście do przyjaciela, że z jego obserwacji życia – a obserwował naprawdę głęboko, nikt nie robił tego tak dogłębnie, tak wytrwale i naukowo jak on – wypływa pewna oczywista konkluzja: że ludzie nie potrafią żyć bez kłamstw. Prawda jest niebezpieczna. Kłamstwa są bardzo słodkie, ale nie są prawdziwe. Przepyszne! Mówisz słodkie nic do swojego kochanka, a on w zamian także szepce ci do ucha słodkie nic. A w międzyczasie życie przepływa wam przez palce i wszyscy zbliżają się coraz bardziej do śmierci.Zanim nadejdzie śmierć, pamiętaj o jednej rzeczy: przed śmiercią musisz przeżyć miłość. Inaczej żyjesz w próżni, całe twoje życie jest daremne, jest pustynią. Zanim nadejdzie śmierć, upewnij się, że przeżyłeś miłość. Ale jest to możliwe tylko dzięki prawdzie. Więc bądź prawdziwy. Dla prawdy zaryzykuj wszystko, nie chodź z prawdą na żadne kompromisy. Niech twoim podstawowym prawem będzie: nawet jeśli będę musiał poświęcić siebie, moje życie, poświęcę je dla prawdy, ale nigdy nie poświęcę prawdy. Niezwykłe szczęście będzie twoje, doznasz nieziemskiego poczucia błogości.Gdy jesteś prawdziwy, wszystko staje się możliwe. Gdy jesteś sztuczny – stajesz się jedynie fasadą, malowidłem, twarzą, maską – nic nie jest możliwe. Ponieważ przy sztucznym dzieje się tylko to, co sztuczne, a przy prawdziwym to, co prawdziwe.Rozumiem ten problem, problem wszystkich kochanków, że w głębi duszy boją się. Zastanawiają się czy ich związek będzie na tyle silny aby przyjąć prawdę. Ale jak można wiedzieć to z góry? Nie ma wiedzy a’ priori. Człowiek musi się w coś zagłębić aby to poznać. Jak chcesz dowiedzieć się czy przetrwasz burzę i wichurę na zewnątrz, siedząc w domu? Nigdy nie przeżyłeś burzy. Idź i zobacz! Próby i błędy to jedyny sposób. Idź i zobacz – może zostaniesz pokonany, ale nawet jeśli, to staniesz się dzięki temu dużo silniejszy niż jesteś teraz. Jeśli ci się nie uda wygrać, a potem znów i znów, to i tak przecież kolejne przeprawy przez burzę wzmocnią cię. Nadchodzi dzień, gdy człowiek zaczyna cieszyć się burzą, zaczyna tańczyć w burzy. Wtedy burza przestaje być wrogiem – to również jest okazja, dzika okazja żeby być. Zapamiętaj, że byciu prawdziwym sobą nie towarzyszą wygody, inaczej przydarzałoby się wszystkim. Istnienie nie pojawia się wtedy, kiedy sobie tego życzysz, bo wszyscy by go doświadczali. Pojawia się tylko wtedy, gdy ryzykujesz, gdy poruszasz się wśród niebezpieczeństw. A miłość to największe niebezpieczeństwo z możliwych. Całkowicie cię pochłania.Więc nie bój się. Zagłęb się w nią. Jeśli związek przetrwa prawdę, będzie piękny. Jeśli umrze, wtedy to również dobrze, ponieważ zakończył się kolejny sztuczny związek i będziesz w stanie zagłębić się w inny, prawdziwszy, bardziej trwały, bardziej dotykający esencji.Zapamiętaj na zawsze, że nieprawdziwość nigdy nie popłaca; wydaje się, że jest inaczej, ale ona nigdy nie popłaca. Jedynie prawda popłaca, chociaż na początku nigdy nie wydaje się być czymś, co się opłaci. Wydaje się, że wszystko zniszczy. Jeśli spojrzysz na nią z zewnątrz wydaje się być bardzo niebezpieczna, okropna. Ale tak jest tylko z zewnątrz. Jeśli wejdziesz do środka, prawda okaże się jedyną piękną wartością. A gdy zaczniesz ją pieścić, próbować jej, będziesz chciał więcej i więcej, bo da ci to zadowolenie.Czy zauważyłeś, że łatwiej jest być szczerym wobec obcych? Ludzie podróżujący pociągiem zaczynają rozmawiać z obcymi i mówią o rzeczach, których nigdy nie powiedzieli swoim przyjaciołom, ponieważ rozmowa z obcym jest bezpieczna. Po pół godzinie dojedziesz do swojej stacji i wysiądziesz, zapomnicie, o czym rozmawialiście. Więc to co powiesz nie ma znaczenia. Z obcym nic nie ryzykujesz.Ludzie rozmawiający z obcymi są prawdziwsi i otwierają swoje serca. Ale rozmawiając z przyjaciółmi, z krewnymi – ojcem, matką, żoną, mężem, bratem, siostrą masz nieuświadomione zahamowania. Myślisz sobie: „Nie mów tego, możesz go zranić. Nie rób tego, to się jej nie spodoba. Nie zachowuj się w ten sposób, ojciec jest stary, może doznać szoku”. Więc człowiek się kontroluje. Stopniowo, prawda zostaje ukryta w piwnicy ciebie i stajesz się bardzo sprytny i przebiegły w operowaniu tym, co fałszywe. Fałszywie się uśmiechasz, uśmiechem, który jest tylko namalowany na twoich ustach. Mówisz miłe rzeczy, które nic nie znaczą. Nudzisz się ze swoim chłopakiem, ze swoim ojcem, ale mówisz „Tak się cieszę, że cię widzę!” A w środku coś krzyczy: „Zostaw mnie w spokoju!” Ale wypowiadasz na głos coś zupełnie innego. Wszyscy robią to samo; nikt nie zdaje sobie z tego sprawy, ponieważ wszyscy płyniemy na tej samej łodzi.Osoba religijna, to taka, która wychodzi z tej łódki i ryzykuje swoje życie. Mówi: „Chcę albo być prawdziwy albo nie być wcale. Ale nie będę sztuczny”.Spróbuj tego niezależnie od konsekwencji. Nie żyj sztucznie. Związek może być wystarczająco silny. Może wytrzymać prawdę. Wtedy jest bardzo piękny. Jeśli nie potrafisz być szczery wobec osoby, którą kochasz to kiedy potrafisz? Gdzie? Jeśli nie potrafisz być szczery z osobą, która wydaje ci się, że kocha ciebie – jeśli nawet przy niej boisz się wyznać prawdę, obnażyć się duchowo, jeśli nawet wtedy się chowasz – to gdzie indziej odnajdziesz miejsce, w którym możesz być całkowicie wolny?Oto co znaczy miłość: przynajmniej w obecności jednej osoby możemy być całkiem nadzy. Wiemy, że ona nas kocha, więc nie zrozumie nas źle. Wiemy, że kocha więc znika w nas strach. Człowiek może ujawnić wszystko. Człowiek może otworzyć wszystkie drzwi, może zaprosić żeby weszła do środka. Człowiek może zacząć uczestniczyć w istocie drugiej osoby.Miłość to uczestniczenie, więc nie bądź fałszywy przynajmniej w stosunku do osoby, którą kochasz. Nie mówię żebyś poszedł na targ i tam był prawdziwy, ponieważ stworzyłoby to niepotrzebne kłopoty. Ale zacznij od ukochanej, później od rodziny, później od innych ludzi. W końcu nauczysz się, że bycie prawdziwym jest tak piękne, że jesteś gotów wszystko za to oddać. Potem spróbuj na targu, a prawda stanie się twoim sposobem na życie. Alfabet miłości, prawda, muszą zostać przyswojone przez twoich najbliższych, ponieważ oni na pewno zrozumieją.

Jestem Nikt.

Trzeba być bardzo odważnym, aby to powiedzieć. Kiedyś Sokrates powiedział „wiem, że nic nie wiem” a to znaczy jestem Nikt. Duchowy Janosik też musi być Nikim. Jezus to też Nikt. Janosik i Jezus to bezdomni buntownicy, podważający wartości systemu.

Do bycia człowiekiem Nikt trzeba dorosnąć. Tylko „starsi” wiedzą, że wartość bycia kimś to tylko iluzja. A wzmacniana pomyłką powagi to zwykłe kłamstwo. Kłamstwo, które zapycha  kanały świadomości. Pozostaje pół-życie, w uśpieniu.

Konsekwencją odzyskiwania świadomości jest przejście z Ktoś do Nikt. Z Zorby do Buddy. Trwanie w stanie Nikt (rodzaj błogości).   Metodą nie jest jednak droga Buddy. On proponuje wyeliminowanie pragnienia, źródła cierpienia. Ale to jest  tak trudne jak czyszczenie  ogrodu z chwastów. Musisz stale trwać na straży, bo pojawią się następne.

Ja wolę transformację pragnienia w chcenie. Pragnienie to chcenie z warunkami, dodatkowymi wartościami. Inaczej, pragnienie to chcenie z dodatkiem iluzji. Od 1 do 99% iluzji. Ta iluzja jest bardzo kosztowna. Dlatego tak trudno nieść ją przez życie.

Co więcej, to takie proste. Obserwuj chcenie. Delektuj się stanem Nikt.

Nikt.

Niestety Janosiki źle kończą. Wykraczają poza system. Podważają stary porządek. Sprzeciwiają się WŁADZY. Dla oświeconych władza to władza-nie rozróżniają. Dla nas, zwykłych górali władza to państwo, unia, kościół.

Jeden Janosik 2000lat temu mówił: „królestwo moje jest nie z tego świata”. Niebezpieczny był. Zabili. Janosikowy zakon Katarów wybity został na jednej górze pod Pirenejami. Współczesny OSHO zarzucił zło chrześcijaństwu i obwiniał naszych dziadków, że zabiliśmy Indian i ukradliśmy ich ziemię (przecież niczyja była). Gdy jego głos stał się wyraźny…otruli pieniacza. Takich górali pewnie więcej, więcej było, martwi pewnie. Teraz sprzedają spreparowane zwłoki Janosików w budkach na targu i strzelistych budowlach albo w atrakcjach turystycznych takich jak ta w Punie. Niektórych, jak Soso (Stalin) werbuje się do władzy, i wtedy władza przeżywa…rozkwit .

Chłopaki od WŁADZY wiedzą co robią. Pozwalają zarabiać, ludzi więzić. Tylko nie podważać porządku, hierarchii.

Trudna dola Janosika, ale to każdy wie. A co z tą miłością?

Temat prawdy jest rozległy jak morze i nikt chyba nie zwiedził wszystkich wysp. Pozastanawiam się jednak nad paroma częściami tego bezkresu.

Zauważyłeś, że dekalog kłamie? Otóż, mówi się tam, że jest jeden Bóg, a dalej, żebyś nie mówił fałszywego świadectwa. Jeżeli jesteś katolikiem i mówisz komuś, że Bóg jest, to najczęściej kłamiesz (chyba, że Go znasz i wiesz że jest) .Ty wierzysz że On jest. Jeżeli mówisz, że wierzysz, że Bóg jest to jest to prawda . Sprawdź, jak często kłamiesz!

O co z tego, to przecież drobiazg. Jest, czy wierzę że jest. ?

Myślę, że to jednak nie jest drobiazg. Za konstrukcją zdania idzie nasza myśl. Mówiąc „jest” negujesz wątpliwości rozmówcy czyli jego wolność. Powoduje to zamknięcie fragmentu kanału komunikacji pomiędzy Tobą a rozmówcą. Szkodzicie sobie nawzajem.

No, może, ale tak raz kiedyś się zdarza, to nie ma znaczenia.

Niestety zamykanie kanałów to u nas nagminne. Kłamiemy (choć nie uznajemy tego za kłamstwa prawie zawsze), w pracy, że ją lubimy, w domu, że kochamy żonę, że smacznie gotuje, na ulicy panie kłamią wyglądem, że są wolne (choć uwięzione), makijażem, że mają dni płodne. Wszyscy kłamiemy co chwila oceniając zdarzenia. Co dobre, co złe, tu prawie zawsze kłamiemy.

Z tych codziennych kłamstw robimy sobie korki komunikacyjne. Stajemy się zamknięci, odizolowani od innych i co gorsza od SIEBIE!!!. I od Boga w którego wierzymy lub natury kiedy nie wierzymy. Nie bez powodu  „otwartość” nam się podoba. To stan swobodnego przepływu, bezwysiłkowego, naturalnego. Cechy człowieka „prawdziwego” to otwartość, siła wewnętrzna, tolerancja, brak agresji i strachu, współczucie, ufność. Człowiek 4  to etap konieczny.

OSHO i wielu innych mówi: medytuj aby dojść do oświecenia, a to KŁAMSTWO

Papierz mówi módl się, kochaj bliźniego, to też KŁAMSTWA. Bo skąd wiesz jak kogoś kochać? Jak się modlić do kogoś kogo nie znasz? Namawia Cię do kłamstwa. Myślisz, ale to autorytet a ta myśl to kłamstwo.

Aha, i jeszcze mój ulubiony tekst: Płacą nam za kłamstwa, prawda jest niedochodowa (zakładając że dochód to pieniądze, status społeczny i takie tam EGO ).

Myślorecepta:

Czytając to byłeś wkurzony? Popatrz na to odczucie, to właśnie PRAWDA.

Miałeś jakiś inny stan, zaobserwowałeś. To też PRAWDA.

Wydaje ci się to mało istotne? Zaobserwowałeś to? To co poczułeś, to PRAWDA.

Właśnie odblokowałeś kolejne kanały wewnętrzne. Pierwsze bloki puściły, jesteś zdrowszy i silniejszy. Prawda? Zaobserwuj to. TAK czy NIE ? Odpowiedź nie jest ważna. Jak jest naprawdę? Zaobserwuj i powiedz sobie PRAWDĘ.

Szukaj prawdy w życiu. Teraz i za chwilę. A jak zapomnisz, zaobserwuj: ZAPOMNIAŁEM.  Ale nie rób sobie wyrzutów, jest sukces. Bo zapomnienie jest prawdą.

I tak:

Nie oszukując siebie i innych, stworzysz warunki swobodnego przepływu. Przepływ usunie bariery. Wtedy rozpoznasz siebie, relacje z innymi i z Nim. Tak to widzę, to moja PRAWDA

Pa

I napisz mi prawdę, Jak Ci idzie z prawdą?

A przynajmniej tak mówił, a ja mu wierzę. Choć on nauczał: nie wierzcie mi, nie wierzcie nikomu. Wszystko sprawdzajcie. Medytujcie, dociekajcie.

Mówił też: wiara was ogranicza, największy problem człowieka to główne religie. Chrześcijanie, Muzułmanie i Żydzi ograniczają rozwój ludzkiej świadomości. Trzeba wątpić. Tylko wątpiąc możesz szukać. Religie wykluczają zwątpienie. Dogmat, słowo boże, tu nie ma miejsca na wątpliwości. Religia ma wiarę, że jest unikalna i jedyna, reszta błądzi. Tu też miał rację, wierzę mu.

Są we mnie dwa rodzaje wiary. Wiara we wszystko i w zwątpienie (przecież wszystko zawiera też zwątpienie).

Ale nie jestem oświecony, a przynajmniej tak mówię.

Oświecony OSHO mówił jednak, że każdy jest kompletny, w swoim wnętrzu doskonały. Nieoświecony ja wiem to przecież od dawna, a właściwie…uświadamiam to sobie. A więc czy potrzebujesz być oświecony aby być świadomym?

Nie musisz medytować, nie musisz czytać świętych tekstów ani śpiewać mantr. Jesteś kompletny i doskonały. Wystarczy, że uświadomisz sobie to. Ale jak, bez tych „duchowych” gadżetów? Bez kursów, warsztatów ( wyjątkiem jest podróż do Indii oczywiście )?

Po prostu żyj, czytaj życie wokół. Świadomość przychodzi naturalnie, kiedy zanika chęć odgrywania zgranych ról. Kiedy wszystko jest powtórką, zaczynasz widzieć połączenia, uniwersalny motyw. Odczuwasz przyjemność. To co ogranicza nas to wiara w powód (prawie jak OSHO, co?), dla którego warto coś robić.

Teraz idziemy dalej: zdemaskuj powód. Twórzmy warunki do  realizacji chceń aby rozpoznać brak wartości. To możemy zrobić tylko w życiu, nigdzie indziej. Wierzę (czy to mnie ogranicza?), że w konsekwencji staniemy się oświeceni (koniecznie wszyscy!)…i na stałe.