Odwiedziłem to katolickie forum i mają rację, a potem to: strona mocno antyboska. I tu gość też ma rację. I zapewne Ty też masz rację.  I byłbym bardzo zmieszany gdyby nie moja DP iDI. Och, jak to dobrze, że jestem taki doskonały.

Ale, zaraz powiesz: Kolego, do doskonałości to Ci daleko. Na tym blogu znalazłem mnóstwo błędów stylistycznych, trochę ortografów ( słownik w firefoxie ci nie działa?) i w ogóle pisać to Ty raczej nie umiesz. Nie wspomnę o Twojej zaradności w pracy, a nawet w życiu.

Wiesz co? Ty też masz rację.

Ale ja…TEŻ. Dzięki DP i DI też mam rację. Jaki to komfort, mieć rację za każdym razem. Np: kiedy mówię „Jestem szczęśliwym człowiekiem” to mam rację i jestem szczęśliwy. Super, być szczęśliwy, prawda? A jak wiem, że Ty masz rację, bo masz DP i DI,  to też musisz być szczęśliwy. To mam wielkie szczęście kontaktować się z szczęśliwymi ludźmi.

Życie jest piękne, otaczają mnie   szczęśliwi ludzie. Używam komputera zaprojektowanego przez szczęśliwych inżynierów. Szczęśliwy architekt zaprojektował dom w którym mieszkam.

Jak o tym pomyślę to brak mi słów. Przepływa przeze mnie jakaś przyjemna energia. Może to jest ta…prawdziwa miłość? Może? Nie wiem, ale wniosek ten podpowiada mi moja DI, więc nie wątpię.

I…czuję się świetnie…właśnie…zanotowałem w DP poczucie …miłości. A ponieważ nie jest ona uwarunkowana czymkolwiek, będzie ze mną na zawsze.

To wspaniałe uczucie. Jestem takki zadowolony.

Wy też jesteście, macie przecież DP iDI. To piękne. I tak jest. Choć Ty może jeszcze w sobie tego nie odkryłeś.

Istotę DP i DI wyjaśnię wkrótce (może nawet na podstawie linków wyżej). Teraz…czeka mnie szczęśliwa podróż do szczęśliwego synka, do szkoły i do córeczki do szczęśliwego przedszkola.